دوش ام پرسيد ا مرد نكته داني /  تش ايمن ديگه اسي چه گرا ني  

بد آ ساقي برز جامي ازآن صهباي ريحاني / كه مستي ام آنشاط آری

باز اشو چنگ دلم بي زخمه افغان كردائي / باز مخموري اُمدئي

پرسوز و نواخوانم جامي برز اي ساقي / شايد كه بِوی همدردي

خدا را اي دل نافهم كودن / گنابازي بس ئي دستم ته دامن

اي دوست بدآ قلندر و مجنون بش / با سينه‌ی چاك و ديده‌ی پرخون بَش

اومد از وادي ايمن پيامي /  كه واپابويد و نعل از پا درآريد

اي خدا يك روز بپرس از جبرئيل / حال زار بندگان راست رو

شوي كار خرد پرداخته ام كرد / لواي بيخودي افراخته ام كرد

كسي كه عاشق خلق خدائي / حسابش از دگرخلقان جدائي

دلم اش واسي پريروصنمي رعنائي / نازنيني مين خوبون جهان تنهائي

واي چه فتنه كردائي زلف شكن در شكنت 

بهارئي دشت و دمن شوخ و شنگ و زيبائي

مه خواو ديد هرچه گل پرپر بودستود / همه اش وا باغ جان پرور بودستود

ام اوي كه وا ميكده منزل بگيرم باريدو

دوش چدم خونهء حاجي كه احج واگشت اود

دوش مين مو و دل نزاع و قيل و قالي افتدئي

خفتني وارد مسجد بودم از بهر نماز

شو كه ماز اش زت لو مه صحراو كرد / آسياو خيال ام آ رو كرد

مه تك خاطر گذشتائي داستاني / كه ممد جافر خنجي زماني

گوهر عزت مه پيش مرد گوهر ناشناس

از جهاد ما نفاق و كينه دنيا اش گرت